ေမ်ာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ ေဒၚၾကီးရယ္ (၂ )

ဒီလိုနဲ႔ပဲ စႏၵာေရႊတို႔ဆီမွာ ဆီတလူးလူးနဲ႔ မိ္ိုးလင္းလိုက္ မိုးခ်ဳပ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ဆံုးခဲ့ရပါတယ္။ တေန႔ေန႔လည္မွာေတာ့ ေစ်းေရာင္းေနရင္း စႏၵာေရႊက အိမ္မွာ ဆီခ်က္ပုလင္းက်န္ခဲ့တယ္။ ျပန္ယူလို႔ ခိုင္းလို႔ ျပန္သြားယူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အိမ္မွာ မေတြ႔ဘူး။ အဲဒီေတာ့ စႏၵာေရႊက နင့္ေၾကာင့္ ေပ်ာက္တယ္ဆိုၿပီး ကၽြန္မဇက္ပိုးကိုလည္း ႏွစ္ခ်က္႐ုိက္ပါတယ္။ ျပန္ေလွ်ာ္ေပးလို႔လည္း ေျပာပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကၽြန္မက သူတို႔သယ္ခိုင္းတာေတြကုိပဲ သယ္ရတာပါ။ ဘာပစၥည္းပါတယ္ဆိုတာ ေသခ်ာ မသိရပါဘူး။ အဲဒီေနာက္ေတာ့ အိမ္မွာ ထမင္းျပန္ခ်က္။ လမ္းမွာ ဆန္၀င္၀ယ္သြားဆုိၿပီး ပိုက္ဆံ တစ္ေထာင္ေပးၿပီး လႊတ္လိုက္ပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း သူတို႔ဆီမွာ ဆက္မေနခ်င္ေတာ့တာနဲ႔ အဘြားတို႔အိမ္ကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ၿပီး အဘြားရယ္ သူတို႔ဆီကို မျပန္ခိုင္းပါနဲ႔ေတာ့။ ဒီမွာပဲ လုပ္ပါရေစလို႔ ငိုယိုၿပီး ေျပာေတာ့ အဘြားက နင္ျပန္မသြားခ်င္လည္း ေနေလ လို႔ဆိုမွ အပူလံုးႀကီး က်သြားပါေတာ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ စႏၵာေရႊ ေယာက္်ား လိုက္လာၿပီးေတာ့ ကၽြန္မက သူတို႔အိမ္က ပစၥည္းေတြ ခိုးသြားလို႔ဆိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရဲစခန္းမွာ အမႈဖြင့္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ အေမက လိုက္သြားၿပီး ကေလးက မေနခ်င္ေတာ့လို႔ မထားႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ႀကိဳယူထားတဲ့ လစာေငြနဲ႔ ကေလးေၾကာင့္ ပ်က္စီးသြားတာေတြကို ေလွ်ာ္ေပးမယ္လို႔ ကတိျပဳခဲ့ရတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေလွ်ာ္ရမယ့္ ေငြေတြက ကၽြန္မတို႔အတြက္ မ်ားလိုက္တာေလ။ နားေတာင္ မလည္ေတာ့ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း အဘြားႀကီးနဲ႔ ေစ်းကူထြက္ရျပန္ပါတယ္။ အဘြားႀကီးက အသက္ႀကီးေတာ့ ေစ်းေတာင္းမရြက္ႏိုင္ေတာ့တာမို႔ ကၽြန္မက ေစ်းေတာင္းရြက္ၿပီး ေစ်းေလးကို လိုက္ကူရပါတယ္။ အဘြားႀကီးဆိုင္နားက ေစ်းသည္ေတြက ကၽြန္မကို ေတာက္တိုမယ္ရခိုင္းလို႔ မုန္႔ဖိုးေလး ဘာေလးလည္း ေပးပါတယ္။

တေန႔ေတာ့ အဘြားႀကီးဆိုင္မွာ ေစ်း၀ယ္ေနက် ေဒၚႀကီးတစ္ေယာက္ကို အဘြားႀကီးက ကၽြန္မတို႔ ျဖစ္အင္ေတြကို ေျပာျပလို႔ ညည္းေတာ့ ေဒၚႀကီးက ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားပံုရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူအိမ္မွာ သမီးႏွစ္ေယာက္ရွိၿပီး သမီးေတြကလည္း အရြယ္ေရာက္လို႔ အလုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ တာ၀န္က်ရာမွာ ေနရတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ေျပာျပပါတယ္။ ေဒၚႀကီးက သူ႔သမီးေတြ ၀တ္ခဲ့တဲ့ အကီ်ေတြရွိတယ္။ လာယူလို႔ ေျပာတဲ့အတြက္ အဘြားႀကီးနဲ႔ သြားယူပါတယ္။ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေဒၚႀကီးက အက်ီေတြကို အျပင္ကို ထုတ္ထားၿပီး ေစာင့္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႔ ေတာ္တာေတြကို ေရြးလိုက္တာေလ အမ်ားႀကီးပဲ ရတယ္။ တခ်ိဳ႕ဟာေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီးေနလို႔ မယူလိုက္ရဘူး ျဖစ္ေနတယ္။ ေဒၚႀကီးအိမ္က ျပန္ေတာ့ ကၽြန္မ ေပ်ာ္လိုက္တာ --- လွလွေလးေတြ ၀တ္လို႔ရၿပီဆိုၿပီး ေတြးလာလိုက္တာ အိမ္ကို ဘယ္လို ျပန္ေရာက္လာမွန္းေတာင္ သတိမထားမိလိုက္ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ရက္ေတြလည္း ေဒၚႀကီးေစ်းလာ၀ယ္ရင္ အဘြားႀကီးက အပိုေတြ ထည့္ေပးတတ္ပါတယ္. ဒါေပမယ့္ ေဒၚႀကီးက ေပးတိုင္းမယူပါဘူး။ သူတို႔ အိမ္က လူနည္းတဲ့အတြက္ မစားႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာၿပီး မုန္႔ေတြ ထည့္ေပးရင္ ျပန္ၿပီး ေပးခဲ့တာက မ်ားပါတယ္။

တေန႔ေတာ့ အဘြားႀကီးက အဲဒီေဒၚႀကီးကို ကၽြန္မကို လက္တိုလက္ေတာင္းခုိင္းဖို႔ ယူပါလားလို႔ ေမးေတာ့ ေဒၚႀကီး မယူခ်င္ဘူးတဲ့။ သူ႔မွာလည္း သားသမီးရွိလို႔ သူမ်ားေတြက ဒီလို ခိုင္းစားခံရမွာကို မလိုခ်င္တဲ့အေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မလည္း ေတာ္ေတာ္၀မ္းနည္းသြားတယ္။ ကၽြန္မက ေဒၚႀကီးက ေခၚမယ္ဆိုရင္ လိုက္ေနခ်င္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ေဒၚႀကီးကို ၾကည့္ရတာ သေဘာေကာင္းပံုရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္မ ေဒၚႀကီးတို႔အိမ္သြားၿပီး အ၀တ္အစားေတြ ယူတုန္းက ေဒၚႀကီးတို႔ အိမ္က တီဗြီႀကီးက အၾကီးၾကီးပဲ။ ေဒၚၾကီးတို႔အိမ္မွာေနရင္ ႐ုပ္႐ွင္ေတြလည္း ၾကည့္ရမွာ --- ၿပီးေတာ့လည္း စနၵာေရႊတို႔ကို ေပးရမယ့္ အေၾကြးေတြကလည္း ရွိေသးတယ္။ အဘြားႀကီးတို႔ကလည္း မေပးႏိုင္နဲ႔ ေနာက္တစ္ခါ ကၽြန္မကို ရဲစခန္းက လာဖမ္းမွာလည္း ေၾကာက္ေသးတယ္။ ေဒၚႀကီးက ေခၚရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ကို ေကာင္းမွာပဲ လို႔ ေတြးေနမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဘြားႀကီးဆီမွာ ေဒၚႀကီးေစ်းလာ၀ယ္တိုင္း ရီ ရီျပရတာ ပါးေတာင္ ေတာ္ေတာ္ ေညာင္းေနၿပီ။

ေမ်ာက္ျဖစ္ခ်င္တယ္ ေဒၚၾကီးရယ္ ---- (၁)

ကၽြန္မ နာမည္က အငယ္မ။ နာမည္ရင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ နာမည္အရင္းက လွတယ္ရွင္ --- သူဇာလြင္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္သူမွ အဲဒီနာမည္မေခၚဘူး။ အကုန္လံုးက အငယ္မပဲ ေခၚေတာ့ အဲဒါကပဲ ကိုယ့္နာမည္ျဖစ္ေနတာ။ သူဇာလြင္လို႔ ေခၚသံၾကားရင္ နားထဲမွာကိုက ယားက်ိက်ိ။ ေမြးရပ္က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးရဲ႕ ဒညင္းကုန္းရပ္ကြက္ထဲ --- အေဖဆံုးၿပီးေတာ့ အေမတစ္ေယာက္တည္းလည္း သမီးေတြ အတြက္ မလံုးပမ္းႏိုင္တာနဲ႔ အဘိုး၊ အဘြားမ်ား ရွိရာ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရဲ႔ ပ်ံက် ရပ္ကြက္ေလးထဲကို ေျပာင္းသြားခဲ့တယ္။

ေမြးခ်င္းက ေလးေယာက္။ ခုေတာ့ သံုးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ကၽြန္မရဲ႔႕ အထက္က အႀကီးတစ္ေယာက္က ဆံုးသြားၿပီေလ။ အဘိုး၊ အဘြားေတြကလည္း လက္လုပ္၊ လက္စား ေတာ္ေတာ္ကေလး ဆင္းရဲတယ္။ မုန္႔ဟင္းခါးဟင္းရည္နဲ႔ စားရတဲ့ ေခါက္ဆြဲျဖန္႔တဲ႔ အလုပ္ေလးလုပ္ၿပီး ေခါက္ဆြဲဆိုင္၊ ေကာ္ရည္ဆိုင္နဲ႔ ေစ်းေလးထဲမွာ သြားေရာင္းၾကတယ္။ နဂိုကတည္းက ၾကပ္တည္းရတဲ့ၾကားထဲ ခုလို ပါးစပ္ေပါက္ေတြ တိုးတာေတာ့ ပိုလို ၾကပ္တည္းသြားတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္လည္း ညည္းညဴရင္းပဲ သမီးနဲ႔ ေျမးေတြကို ရွာေဖြေကၽြးေမြးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မလည္း အရြယ္ေရာက္ၿပီး လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္ရွိလာေတာ့ တစ္ဖက္တစ္လမ္းက အပို၀င္ေငြေလးရေအာင္ဆိုၿပီး အဘြားႀကီးတို႔ ေခါက္ဆြဲပို႔ေနၾကဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို အိမ္အကူ (ဒီအရပ္မွာေတာ့ အိမ္ေဖာ္ေပ့ါ) ပို႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ လုပ္အားခေတြကို အေမနဲ႔ အဘြားက လာလာၿပီး ယူသြားၾကတာပဲ။ အိမ္ပိုင္ရွင္ စႏၵာေရႊ (မုန္းလြန္းလို႔ အန္တီလို႔ေတာင္ ထည့္မေခၚဘူး) အေျပာအရေတာ့ ညည္းအေမက ပိုက္ဆံေတြမွ ႀကိဳယူသြားတာ အမ်ားႀကီးပဲတဲ့။ အေမတို႔ကလည္း အျမဲတမ္းၾကပ္တည္းေနတာမို႔ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္မွာ။ ကၽြန္မကေတာ့ ဘာမွ ေသခ်ာ မသိဘူးေလ။ စာလည္းမွ မတတ္တာ။ ေက်ာင္းေတာင္ သူငယ္တန္းအထိပဲ ေနဖူးတာ ---

စႏၵာေရႊတို႔က မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ဖြင့္တယ္။ အိမ္နဲ႔ ဆိုင္နဲ႔ က အေ၀းႀကီးရယ္။ သူတို႔က ေန႔လည္ပိုင္းမွ ဆိုင္ဖြင့္တာ။ ဒါေၾကာင့္ ေန႔လည္ ၁၁နာရီဆိုရင္ ဆိုင္ခင္းဖို႔ စလုပ္ရၿပီေလ။ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္က သိမ္ႀကီးေရွ႕မွာ ေရာင္းတာ။ ဆိုင္ခံုေတြဆိုအိမ္ကေနပဲ သယ္ရတာ --- ကၽြန္မမွာ တေန႔တေန႔ ရြက္ရတာ ေခါင္းကို က်ိန္းေရာ။ ၿပီးရင္ အိမ္ နဲ႔ ဆိုင္ကိုလည္း ေခါက္တုန္႔ ေခါက္ျပန္ သြားရတာ။ သူတို႔ ခိုင္းတာေတြ သြားယူေပးရတာ။ ေတာ္ၾကာ ဆီခ်က္ရည္ က်န္ခဲ့လိုက္။ ပဲမႈန္႔ က်န္ခဲ့လို႔ ေျပးလိုက္ဦး။ တေန႔ တေန႔ ေျပးေနရတာ ဆိုင္ မသိမ္း မခ်င္းပဲ။ တခါတေလဆို လမ္းေတာာင္ ဆက္မေလွ်ာက္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ေညာင္းေနတာ။ သြားတာေႏွးရင္လည္း ေခါင္းေခါက္ေသးတယ္။

ကၽြန္မအလုပ္က စႏၵာေရႊတို႔ဆိုင္ကို ကူညီရံဳတင္မကပါဘူး။ အိမ္မွာလည္း ေရခပ္ရ။ ထမင္းခ်က္ရ။ (ဟင္းေတာ့ မခ်က္ရဘူး) သူတို႔ကလည္း ခ်က္မစားပါဘူး။ ကၽြန္မကိုေတာ့ မုန္႔ဟင္းခါးရည္နဲ႔ ေကၽြးၿပီး သူတုိ႔ကေတာ့ ဆိုင္က ပဲဟင္းနဲ႔ အျခားဟင္းေတြ ၀ယ္စားတာေပါ့။ ကၽြန္မကေတာ့ ေန႔တိုင္း မုန္႔ဟင္းခါးရည္နဲ႔ပဲ စားရတာေပ့ါ။ အိမ္က လူေတြ ခိုင္းတာ အကုန္လုပ္ရနဲ႔။ ဒီၾကားထဲ ေစ်းလည္း ၀ယ္ေပးရေသးတယ္။ တိုတုိစစေလးေတြပါ။ ေဆးလိပ္တို႔၊ ကြမ္းတို႔၊ လက္ဖက္ရည္တို႔ေပါ့။ ကၽြန္မကလည္း အဲဒါေတြ သြား၀ယ္ခုိင္းရင္ေပ်ာ္တယ္။ လက္ဖက္ရည္ ၀ယ္ေပးရတာ အေပ်ာ္ဆံုးေပါ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာက ဗြီဒီယိုျပတယ္ေလ။ ကၽြန္မႀကိဳက္တဲ့ ျမန္မာကားေတြဆို အၾကာႀကီး ၾကည့္ပစ္လိုက္တာ။

ကၽြန္မကို စႏၵာေရႊတို႔က မအားရေအာင္ခိုင္းတာ။ တခါတေလဆို မနက္စာ ထမင္းေတာင္ လြတ္တယ္။ ေရလည္း ေသခ်ာ မခ်ိဳးျဖစ္ပါဘူး။ ေရခ်ိဳးေနရင္းနဲ႔ အငယ္မေရ --- မၿပီးေသးဘူးလား --- ၾကာလွခ်ည္လား --- ျမန္ျမန္လုပ္-- ကဲၾကည့္ဦး ခုမွ စခ်ိဳးရတာ။ ဂ်ီးေတာင္ မတြန္းရေသးဘူး။ အဲဒါနဲ႔ လက္စသတ္. ကိုယ္က ေခၽြးနံ႕ေတာင္ မစင္ဘူး။ ဒီလိုပဲ လံုးခ်ာလည္လိုက္တာ ညေရာက္ေရာ --- ညဆိုလည္း ၉နာရီေလာက္မွ ဆိုင္သိမ္းတာဆိုေတာ့ အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ၁၀နာရီေက်ာ္။ အိုး၊ ခြက္ေတြ တိုက္၊ ခၽြတ္ေဆးေၾကာ။ ညစာ အျဖစ္ မုန္႔ဆိုင္က အက်န္ ေခါက္ဆြဲေတြ၊ ထမင္းေတြ ေရာစားၿပီး ၁၁ နာရီလည္း ေက်ာ္ေရာ တစ္ေန႔တာ လက္စသိမ္းလို႔ အိပ္ရေရာ ---



ဆက္ပါဦးမည္။ ေမွ်ာ္ ---

အေတြးအခ်ိဳ႔ (၁)

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ မိမိတို႔ ရွင္သန္ေနရတဲ့ ဘ၀ကို ဘာနဲ႔ တူသလဲလို႔ ပံုေဖာ္ စဥ္းစားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္မလည္း ပံုေဖာ္ၾကည့္ဖူးတယ္။ တခ်ိဳ႕ေသာ စိတ္ကူးေတြကို မမွတ္မိ ေတာ့ေပမယ့္ တေလာကမွ စိတ္ကူးဖူးတဲ့ ဘ၀သ႑န္ကို တင္ျပလုိက္ရပါတယ္။

ေဖေဖာ္၀ါရီလတုန္းက ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ တ႐ုတ္ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ရွိလို႔ ဇာတိေျမ ပုသိမ္ကို ျပန္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကားလက္မွတ္ ကလည္း ေစာေစာကတည္းက ႀကိဳတင္၀ယ္ခဲ့လို႔ ေနရာေကာင္းကို ရခဲ့ပါတယ္။ ဒ႐ိုင္ဘာေနာ္ကခံုရဲ႔ တစ္ခံုေက်ာ္ဆိုေတာ့ view ေကာင္းတယ္ေပါ့ရွင္။ လမ္းေဘး၀ဲယာကိုလည္း ၾကည့္ႏိုင္သလို လမ္းေရွ႕တစ္ဆံုးကိုလည္း ၾကည့္ႏိုင္ပါတယ္။ မည္သူမဆို ခရီးထြက္ရတဲ့အခါ ေနရတဓူ၀ လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားမွ ေ၀းလို႔ စိတ္ပင္ပန္းမႈမ်ားကို တစ္ပိုင္းတစ္စ ကြယ္ေပ်ာက္ သက္သာေစပါတယ္။ မဟာရန္ကုန္ၿမိဳ႔ေတာ္မွာ ရပ္တည္ ေနထိုင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရတဲ့ ကၽြန္မလည္း အေတာ္ကေလးေတာ့ ပင္ပန္းပါတယ္။ ကၽြန္မကလည္း ခရီးသြား၀ါသနာ ပါတာေၾကာင့္ ခရီးတို၊ ခရီးရွည္ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏွစ္သက္ပါတယ္။

ေနာက္ၿပီး ကၽြန္မရဲ႕ အေလ့အက်င့္တစ္ခုက ခရီးသြားရင္းနဲ႔ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားေတြကို ၾကည့္႐ွဳေလ့ မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ေရွ႔ေတြး၊ ေနာက္ေတြး၊ ဟိုေငး၊ ဒီေငးနဲ႔ ခရီးကို သြားေလ့ရွိပါတယ္။ ပုသိမ္အျပန္ခရီးကို သြားေနရင္းနဲ႔ အေ၀းေျပးလမ္း တစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မတို႔စီးနင္းလိုက္ပါလာတဲ့ ကားေမာင္းႏွင္ပံုကို ၾကည့္႐ွဳသံုးသပ္မိရင္း ဘ၀ဆိုတာ တစ္ခါတစ္ရံ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးေပၚမွာ ေမာင္းႏွင္ေနတဲ့ ဟိုက္ေ၀းကားမ်ားနဲ႔ တူတယ္လို႔ ခံစားမိခဲ့ပါတယ္။

အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးေပၚက ခရီးသြားကား၊ ကုန္တင္ကား ဘယ္လိုကားမ်ိဳးျဖစ္ပါေစ။ ေမာင္းႏွင္ယူဆရတာကေတာ့ မတိမ္းမယိမ္းပါပဲ။ ကားေတြဟာ လမ္းမႀကီးေပၚက မိမိေမာင္းႏွင္ရမယ့္ လမ္းေၾကာင္းေပၚမွာ အေႏွး၊ အျမန္၊ ပံုမွန္ အေနအထားေတြနဲ႔ ေမာင္းႏွင္ရပါတယ္။ အေ၀းေျပးဂိတ္က စစထြက္ခ်င္းမွာ ျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပံုမွန္ေမာင္းႏွင္ရေပမယ့္ ဟိုက္ေ၀းလမ္းမ၊ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးေပၚကိုေရာက္ရင္ လမ္းေပၚမွာလည္း ကားေတြရွင္းရင္ မိုင္ႏႈန္းျမင့္ အျမန္ေမာင္းႏွင္ ရပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဟိုဘက္၊ ဒီဘက္ ကားေတြမ်ားလာရင္ အရွိန္ကိုေလွ်ာ့လို႔ ပံုမွန္ ေမာင္းႏွင္ရျပန္ပါတယ္။ တခါတရံ မေႏွး မျမန္ပဲ ေမာင္းႏွင္ရပါတယ္။ လမ္းေၾကာင္းယွဥ္ေမာင္းလို႔ အေရွ႕က ကားကို ေက်ာ္တက္ခ်င္တဲ့အခါ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွ လာေသာကား၊ ေဘးဘီ၀ဲယာကိုလည္း တစ္ခ်က္ၾကည့္႐ွဳလို႔ လိုအပ္သလို ေမာင္းႏွင္ရျပန္ပါတယ္။ အခ်ိန္တစ္ခုအထိ ေမာင္းၿပီးတဲ့အခါ ေ႐ွ႕ဆက္ခရီးေ၀းသြားႏိုင္ဖို႔အတြက္ သင့္ေတာ္ရာမွာ ရပ္နားလို႔ ခရီးတစ္ေထာက္ နားရျပန္ပါတယ္။ တခါတရံမွာ အင္ဂ်င္ေတြပူလို႔ ကားအင္ဂ်င္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ကို ေရေလာင္းေပးရတဲ့ အခါလည္းရွိပါတယ္။ တခါတရံ ေ႐ွ႔၊ ေနာက္၊ ၀ဲ၊ ယာ ၾကည့္မွန္ေတြ ရွင္းလင္းစြာ ျမင္ရႏိုင္ဖို႔ သုတ္သင္ရွင္းလင္းရတာမ်ိဳးေတြလည္း လုပ္ရပါတယ္။

ထို႔အတူပဲ လူ႔ဘ၀မွာလည္း ဘ၀တစဆစ္ခ်ိဳး၊ ပညာသင္ခ်ိန္က ၿပီးလို႔ ဥစၥာရွာခ်ိန္ ခရီးထြက္စမွာ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ လုပ္ေဆာင္လို႔ ဘ၀အတြက္ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြ စုေဆာင္းရပါတယ္။ လုပ္ငန္းခြင္ထဲေရာက္ၿပီးလို႔ အတိုင္းအတာ တစ္ခုၿပီးတဲ့အခါ ဘ၀တစ္ဆင့္ လွမ္းႏိုင္ဖို႔ အ႐ွိန္ျမွင့္လို႔လည္း လုပ္ေဆာင္ရပါတယ္။ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္တစ္ခု၊ ျမင္ကြင္းတစ္ခုတည္းမွာပဲ ဘ၀ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြကုိ အကုန္မခံသင့္ဘဲ မိမိလုပ္ႏိုင္စြမ္းအားရွိရင္ ရွိသေလာက္ တိုးခ်ဲ႕ လုပ္ကိုင္သင့္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ရံ အခ်ိန္ေတြမွာ မိမိကိုယ္တိုင္ ထိန္းခ်ဳပ္လို႔ မရႏိုင္တဲ့ အေျပာင္းအလဲေတြ ရွိေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ပံုမွန္ေလး လုပ္ကိုင္လို႔ အရွိန္မျပတ္ ဆက္လက္ေရႊ႔ေနသင့္ပါတယ္။ မည္သို႔ဆိုေစ ဘ၀လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လုပ္ကိုင္ေနရတဲ့အခါ လုပ္ငန္းခြင္ေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ႀကီးျပင္းလာတဲ့ လူ႔ဘ၀မွာ ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္မႈေတြနဲ႔ လည္းၾကံဳေတြ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အသက္ရွင္သန္ေနဖို႔ အတြက္ မဆံုးေသးေသာ ဘ၀ခရီးလမ္းကို ဆက္လက္ သြားၾကရမွာပါ။ အဲဒီအတြက္ ကားႀကီးက ခရီးတစ္ေထာက္နားလို႔ အနားယူ အပန္းေျဖသလို လူ႔ဘ၀မွာလည္း ပန္းသမွ်ေတြ အခ်ိဳ႔တ၀က္ ေျပေပ်ာက္ကာ လန္းႏိုင္ဖို႔လည္း ျပဳလုပ္ရမွာပါ. အရမ္းပင္ပန္းလာတဲ့အခါ အင္ဂ်င္ေတြ ပူလို႔ စက္ဖံုးအျပင္ဘက္က ေရေလာင္းသလို ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ ဥေႏွာက္ေတြ၊ စိတ္ေတြကိုလည္း ေရေလာင္းသင့္ရင္ ေရေလာင္းရမွာပါ။ အနားယူ အပန္းေျဖရမွာပါ။

တခါတရံ ကၽြန္မတို႔ရဲ႔ မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲမွာ မလိုအပ္တဲ့ အစိတ္အပိုင္းေတြ (တစ္စံု တစ္ေယာက္ကို မုန္းတီးမိတာမ်ိဳးေတြ၊ မိမိဘ၀ကို အလိုမက် ဘ၀င္မက် ျဖစ္ေနတာေတြ၊ ရင့္က်က္သင့္တဲ့ အခ်ိန္ အမ်ားနည္းတူ မရင့္က်က္ႏိုင္ေသးလို႔ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ သဟဇာတ မျဖစ္ေသးတာေတြ စသည္ျဖင့္ေပါ့) ကုိ မွတ္ထားရလို႔ ေ႐ွ႕ဆက္ဘာမွ် သိပ္ထည့္လို႔မရ၊ အျမင္၊ စိတ္ကူး၊ အေတြးတို႔ မၾကည္လင္ဘဲ ျဖစ္ေနတဲ့အခါ ကားရဲ႕ၾကည့္မွန္ေတြကို ဖုန္သုတ္လိုက္သလို ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ အတြင္းသႏၱာန္ကို ရွင္းလင္းလိုက္ဖို႔ လည္း လိုပါတယ္။ ဒီလို ဒီလို သြားရင္းနဲ႔ လူ႔ဘ၀ရဲ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ့ခရီးေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ ဆက္လက္သြားႏိုင္မွာပါ။

ကၽြန္မခံစားမိ၊ ေတြးမိတဲ့ ဘ၀ဆိုတာ ဘာနဲ႔ တူသလဲဆိုတဲ့ ယူဆခ်က္ေလးပါ။ စာဖတ္သူ ပရိတ္သတ္ႀကီးလည္း မိမိတို႔ ခံစားမိတဲ့ ဘ၀ဆိုတာ ဘယ္လိုဆိုတာ။ ဘယ္လိုသြားရင္ေတာ့ ေကာင္းႏိုင္တယ္ ဆိုတာေလး မွ်ေ၀သြား ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီပိုစ္႔ေလးမွာ အျမင္ခ်င္း ဖလွယ္ႏိုင္တဲ့အတြက္ ခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း ဘေလာ့ဂ္ယဥ္ေက်းမႈေလး တစ္ခုျဖစ္တဲ့ Tag လုပ္လိုက္ပါတယ္။ Tag မလုပ္မိေပမယ့္ မိမိခံစားခ်က္ကို ေ၀မွ်ခ်င္တဲ့သူေတြလည္း ေ၀မွ်ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။

လက္ေဆာ့လို႔ Tag မိတဲ့သူမ်ားက

၁။ ကိုဇီး႐ိုး

၂။ ပန္းပြင့္

၃။ မသီရိ

၄။ လင္းလက္ျဖဴ

၅။ ခ်စ္မီး ( Danialog)

၆။ ေဆာင္းႏွင္းျဖဴ

၇။ ခိုင္ခိုင္

၈။ တခါမွ် မဆံုဖူးေပမယ့္ စိတ္ကူးေကာင္းေတြရွိတဲ့ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ပိုင္ရွင္ ခ်စ္ေခ်ာ

၉။ ေဆာင္း႐ိုင္း

၂၀၁၀ ကမၻာ့စီးပြားေရးကို တ႐ုတ္က ဦးေဆာင္သြားႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းတရားေလးပါး

၂၀၀၉ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းမွ ျပန္လည္ဦးေမာ့လာႏိုင္ရန္အတြက္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ အေရးပါေသာ အခန္းက႑မွ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ကမၻာ့စေတာ့ေစ်းကြက္တြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ၆၀% မွ ၇၀% အထိပါ၀င္ခဲ့ၿပီး အက်ိဳးအျမတ္အားျဖင့္လည္း ၁၀% မွ ၂၀% ခန္႔အထိ ရရွိခဲ့သည္။ ဗဟုိအစိုးရ၏ လွ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလဲ ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ မူ၀ါဒမ်ားေၾကာင့္ တ႐ုတ္ေစ်းကြက္သည္ အက်ိဳးအျမတ္ေကာင္းစြာ ရရွိခဲ့သည္။ စီးပြားေရး အေဆာက္ အအံု ပိုမိုတည္ၿငိမ္လာခဲ့ၿပီး လာမည့္ ၂၀၁၀တြင္လည္း ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ ေစ်းကြက္အေနအထားမ်ားကို ဖန္တီးႏိုင္ လိမ့္မည္ျဖစ္သည္။ ကမၻာ့စီးပြားေရး ပညာရွင္မ်ား၏ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ကုန္ၾကမ္းပစၥည္းမ်ားႏွင့္ စြမ္းအင္ဆိုင္ရာ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ၇၀% ခန္႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံလုပ္ကိုင္ေလသည္။ သို႔ရာတြင္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံသူမ်ားက ပိုမိုေကာင္းမြန္လာေသာ စီးပြားေရး ညႊန္ကိန္းမ်ားေၾကာင့္ တ႐ုတ္အစိုးရသည္ ၂၀၁၀တြင္ ထည့္၀င္မႈမ်ား ေလ်ာ့့က်သြား မည္ကို စိုးရိမ္ေနၾကသည္။ ခိုင္မာလာေသာ စီးပြားေရးဆိုင္ရာ ညႊန္ကိန္းမ်ားေၾကာင့္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ၂၀၁၀ ကမၻာ့စီးပြားေရးကို ဦးေဆာင္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု Wall Street Journal မွ သံုးသပ္ခဲ့သည္။ ထိုသို႔သံုးသပ္ခ်က္သည္ ေအာက္ပါ အေၾကာင္းတရား (၄) ခ်က္ေပၚတြင္ မူတည္၍ သံုးသပ္ေျပာဆိုခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

(၁) တ႐ုတ္ - အာဆီယံ လြတ္လပ္ေသာ ကုန္သြယ္မႈဇုန္ တည္ေထာင္လိုက္ျခင္း

တ႐ုတ္ႏွင့္ အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားသည္ ကမၻာ့အႀကီးဆံုး ေဒသတြင္း ကုန္သြယ္မႈဇုန္တစ္ခုကို ၂၀၁၀ ႏွစ္သစ္ကို ႀကိဳဆိုေသာအားျဖင့္ သေဘာတူလက္မွတ္ေရးထိုးၿပီး တည္ေထာင္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုလြတ္လပ္ေသာ ကုန္သြယ္မႈဇုန္သည္ တ႐ုတ္ႏွင့္ ဘ႐ူႏိုင္း၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ မေလးရွား၊ ဖိလစ္ပိုင္၊ စကၤာပူႏွင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ စသည္ ေျခာက္ႏိုင္ငံႏွင့္ စတင္ကုန္သြယ္မည္ျဖစ္ၿပီး ကုန္သြယ္မႈစည္းၾကပ္ခြန္မ်ားကို ေလ်ာ့ခ်ကုန္သြယ္ၾကမည္ျဖစ္သည္။ ထိုကုန္သြယ္မႈဇုန္သည္ ကုန္သြယ္မႈပမာဏ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄.၅ ထလီလ်ံအထိ ကုန္သြယ္မႈ ျပဳၾကလိမ့္မည္ဟု ခန္႔မွန္းၾကသည္။ ထိုကုန္သြယ္မႈ ပမာဏသည္ ေဒသတြင္း တိုးတက္မႈအတြက္ စြမ္းအင္တစ္ခု (Growth Engine) ျဖစ္လာႏိုင္သည္။ အဆိုပါလြတ္လပ္ေသာ ကုန္သြယ္မႈဇုန္ သေဘာတူညီခ်က္သည္ ၂၀၁၀တြင္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ စုစုေပါင္းတိုင္းျပည္ ထုတ္ကုန္ (Gross Domestic Product – GDP) ကို ၁% မွ ၂% အထိ တိုးတက္လာႏိုင္ေစသည္။

(၂) တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ လာမည့္ငါးႏွစ္အတြင္း သဘာ၀စြမ္းအင္ (Green Energy) တြင္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမ်ားျပဳလုပ္မည္ဟု အတည္ျပဳျခင္း

စက္မႈလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ဂ်ပန္ႏွင့္ အေမရိကန္ႏို္င္ငံတို႔ကို အမွီလိုက္ႏိုင္ရန္ Green Energy က႑ကို ႏိုင္ငံေတာ္ စီမံကိန္းတစ္ရပ္အေနျဖင့္ လုပ္ကိုင္သြားမည္ျဖစ္သည္။ စင္ဟြာသတင္းဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ သည္ ေလႏွင့္ ေနစြမ္းအင္ဆိုင္ရာ က႑မ်ားတြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ 454 ဘီလီယံခန္႔ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမ်ား ျပဳလုပ္သြားမည္ဟု သိရသည္။ ျပန္လည္ အသံုးခ်ႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္က႑တို႔မွတဆင့္ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ကို ေဖာ္ထုတ္သြား ႏိုင္ရန္လည္း ႀကိဳးပမ္းေနၾကသည္။ သို႔ျဖစ္ရာ လာမည့္ ၂၀၂၀တအခ်ိန္တြင္ ျပန္လည္အသံုးခ်ႏိုင္ေသာ စြမ္းအင္ ရင္းျမစ္တို႔မွ စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ရရွိမႈကို ၁၅% အထိရရွိေအာင္ ႀကိဳးစားသြား မည္ျဖစ္သည္။ ၂၁ရာစုတြင္ နိုင္ငံအမ်ားစုသည္ ကိုယ္ပိုင္စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ျခင္းျဖင့္ စြမ္းအင္ဆို္င္ရာ မွီခိုမႈ (Energy Dependency) ကို ေလ်ာ့ခ်လို ၾကသည္။ နည္းပညာဆိုင္ရာ တိုးတက္မႈမ်ားကုိ အသံုးျပဳကာ ေလစြမ္းအင္မွ လံုေလာက္လွ်ပ္စစ္ပမာဏထုတ္လုပ္ၾကၿပီး ထိုနည္းပညာအား ေစ်းကြက္တင္ ေရာင္းခ်မႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ၾကသည္။

(၃) CIC ( China’s Sovereign Wealth Fund) က Green Energy က႑တြင္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံျခင္း

တ႐ုတ္အစိုးရ၏ သဘာ၀စြမး္အင္ (Green Energy) က႑တြင္ မူ၀ါဒမ်ား ခ်မွတ္လုပ္ေဆာင္ျခင္းႏွင့္ အညီ CIC (China Investment Corporatoion) သည္ ႏိုင္ငံေတာ္၏ စြမ္းအင္မူ၀ါဒမ်ားတြင္ တက္ၾကြစြာ ပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ေနသည္။ Wind Turbine မ်ားကို အသံုးျပဳကာ စြမ္းအင္ထုတ္လုပ္ျခင္း လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ကိုင္ေသာ A Power Energy Generation သည္ CIC အပါအ၀င္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ဘဏ္လုပ္ငန္းမ်ားမွ အတိုးႏႈန္းသက္သာစြာႏွင့္ ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို ရရွိေသာေၾကာင့္ ၿပိဳင္ဘက္ျဖစ္ေသာ အိႏၵိယ၊ ၾသစေၾတးလ်၊ ဂ်ာမန္ႏွင့္ ဒိန္းမတ္ႏိုင္ငံမ်ားကို ယွဥ္ၿပိဳင္ကာ ကမၻာ့ေစ်းကြက္ တြင္ ေနရာရလာခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

(၄) ၂၀၁၀ ကမၻာ့တင္ပုိ႔ကုန္မ်ားသည္လည္း တ႐ုတ္ႏို္င္ငံအတြက္ အခြင့္အေရးေကာင္းတစ္ခုျဖစ္လာျခင္း

ကမၻာ့တင္ပို႔ကုန္မ်ားသည္လည္း ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရး တိုးတက္မႈကို ျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းတရား တစ္ရပ္ပင္ ျဖစ္သည္။ ေလစြမ္းအင္၊ ေနစြမ္းအင္ႏွင့္ အျခားေသာ ျပန္လည္အသံုးျပဳႏိုင္သည့္ သဘာ၀စြမ္းအင္တို႔ကို ကမၻာ့ေစ်းကြက္မ်ားသို႔ တင္ပို႔ေရာင္းခ်ႏိုင္ေသာ စီးပြားလုပ္ငန္းမ်ားရွိျခင္းသည္လည္း စီးပြားေရးအေဆာက္အအံုကို တိုးတက္ေစသည္။ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မႈမ်ား ေနရာရလာေသာ ယေန႔ေခတ္တြင္ မည္သူမွ်တစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ် ေက်ာက္မီးေသြးမ်ား ေလာင္ကၽြမ္းျခင္း မွ တဆင့္ စြမ္းအင္ မထုတ္ယူလိုၾကေတာ့ေခ်။ သို႔ျဖစ္ရာ သဘာ၀စြမ္းအင္ (Green Energy) ေစ်းကြက္သည္ ကမၻာ့ေစ်းကြက္ေ၀စုကို တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ တုိးခ်ဲ႕ယူလာၾကၿပီျဖစ္သည္။

Ref:

http://seekingalpha.com/article/180762-four-signs-that-china-will-lead-world-economy-in-2010